Ana içeriğe atla

Heraklitos Çeşmesi


Hikayeleri vardı ama anlatamazdı

İnsanlarca gözyaşı döksen nafile, zaman gibi geçip gitti

Özlem diyarlarına çadır kurdum, tepeler gül kırmızı

Kırlarında yürüdüğüm hatıralarında çocukluk korkularım,

Tanrıça Asteria’nın kokusu yayılırken etrafa, doğuyorum

Sarı saçlı kadının uyandırdığı sabahın ilk ışıklarıyla aynı tarafa,

Beyaz tenli, siyahlara bürünmüş gülümsemeye hapsoluyorum,


Belirsiz portrelerde ortaya çıkmış unutulma hastalığı, 

Kaybettiğimiz her erdem, aşkın ayak sesleri,

Hatırlamadığımız kitaplarda yazan yemek tariflerinde geçen

şifalı bitkiler reçetesi,

Açıklanmadan anlaşılmayı bekleyen savaş sözcükleri,

Aynı nehirde iki defa yıkanmış temiz çarşafları andırırken

Ben yüzme bilmiyorum

                                                                                                                                      Yavuz BELENDİR

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ölmeye Dair

Yaşanılan olmayacak mıyız en nihayetinde? Kısacık bir anı hapsedercesine, Kaydederken aklımızın bir köşesine; Karanlıklara karıştığında sevdalarımız, Adımızı hatırlayan son insan öldüğünde Hiç olmayacak mıyız, tozlara karışmışken; Çelişkiler yumağına dönmüşken, Tadı damağımızda kalmış aşkları Birer birer geride bırakırken; Veda edemediğimiz soğuk elleri Huzura hasretle teslim ederken, Muştulu haberleri beklemeyecek miyiz? Doğumunu hatırladığımız güneşin, Sevdiğimiz batışını hafızamıza kazırken gelen Hüzünlü mırıltıların doğurduğu gelecek hayalini Gömerken kasvetli hayatlara; İnanmak istemezken kapımızı çalacak, çalması gereken: Sahi, yaşanılacak olmadık mı, en nihayetinde?                                                                                 ...

Şüphesiz Dilemma

Yokluğun kirli aynasından bakıyorum Önemsiz hikayeleriz, biliyorum İlerledikçe bir yalana doğru Hiçliğimle birlikte, batıyorum Kağıtlara yazılı olan silinmiş zaman Ölmüş cümleler belkilerle kaybolan Hayatı gizlenmiş sır, en hakiki bulgu; Varlığıyla doğuşu hatırlatan Kendim bir saman yangını Yaygın inanışlarda kül olmuş insan anlayışı Alemlere sığmayan bedenlerce zihnim Kapalı kapılardan kimse duymaz acı haykırışı Bitmiş olan sonsuzluğun ucundadır Başlamakta olan hiçin yanında Araftayım kimsesiz ve buhranda Her yanım karanlık her yanım isyanda Kaçınılmazı bekliyorum Yavuz BELENDİR